Amy Webb organiseerde een begrafenis op SXSW — en wat uit de as is herrezen, is misschien wel het belangrijkste dat ze ooit heeft gebouwd.
Er is een ritueel dat ik nu al bijna twintig jaar trouw uitvoer. Elk jaar vlieg ik naar Austin, Texas. Ik trotseer de jetlag, het maagzuur van de taco’s, het labyrint van gangen in het congrescentrum, de hordes mensen met badges en de meedogenloze zon van Austin die je elk kledingstuk dat je ooit hebt gekozen opnieuw in vraag doet stellen. En elk jaar, zonder uitzondering, nestel ik me stevig op een stoel — meestal uren op voorhand — om Amy Webb het podium te zien betreden.
Ik heb er nog nooit één gemist. Niet één… ik ben een hardnekkige fan.
Ik was erbij in 2019, toen ze ons door 315 technologische trends loodste en
The Big Nine lanceerde, met een waarschuwing voor de G-MAFIA van Google, Microsoft, Apple, Facebook, IBM en Amazon nog vóór de meeste mensen zich zorgen begonnen te maken over algoritmische bias en persoonlijke data. In 2024, toen ze de
Technology Supercycle voorstelde: dat duizelingwekkende en tegelijk angstaanjagende drieluik van AI, biotechnologie en interoperabele verbonden objecten. Ik verliet de zaal toen echt met het gevoel dat de toekomst dichterbij was dan we allemaal hadden gedacht. En in 2025, toen ze
Living Intelligence onthulde — de convergentie van AI, biotechnologie en sensoren in systemen die waarnemen, leren, zich aanpassen en evolueren zoals levende organismen — terwijl ze bijna terloops vermeldde dat computers gemaakt van echte menselijke hersencellen al bestonden. Dat jaar zat ik daar terwijl ze de gigantische, hyperpreciese hoogtepunten presenteerde van een rapport van duizend slides.
De dood van het trendrapport (1945-2026)
Het is zaterdagmorgen 14 maart 2026, in het Hilton. De zaal is enorm, zo’n ijskoude, holle SXSW-hal waarin je de collectieve anticipatie bijna als een laagfrequent signaal in de lucht voelt trillen. Maar er klopt iets niet… Het licht is te gedimd. Amy Webb had het publiek — en het SXSW-personeel — gevraagd om volledig in het zwart te komen, en de meeste mensen hadden het spel meegespeeld.
“Goedemorgen. Ik ben Amy Webb. Ik ben CEO van Future Today Strategy Group. Ik ben ook professor strategische toekomststudies aan de Stern School of Business van New York University. We zijn hier vandaag samengekomen om het leven van het Trend Report te vieren — en te herdenken.”
Zenuwachtig gelach, wat gesis. Iemand achteraan mompelde iets dat ik hier niet zal herhalen. Er klonk zelfs een treurmars en er werd een kitscherige hommagevideo getoond. Het Trend Report — de legendarische, datagedreven PDF van honderden slides, elk jaar gelezen door miljoenen mensen en aan de basis van een hele industrie van imitatoren — leek dus begraven te worden op zijn negentiende.
Amy bracht de lofrede met een bijna onbewogen ernst. “Trend Report was gul in de meest letterlijke betekenis van het woord. Het werd open en gratis gepubliceerd. Het vroeg niets, en toch gaf het ons een gemeenschappelijke taal tussen landen en sectoren — tussen business, film en kunst. Het maakte gesprekken intelligenter, beslissingen beter geïnformeerd en mensen creatiever. In werkelijkheid is dit niet alleen een lofrede voor ons trendrapport. Het is een lofrede voor alle trendrapporten.”
Alle consultancybedrijven in de zaal voelden het aankomen. Alle agentschappen. Alle strategie-merken. Alle denktanks die elk jaar klokvast een PDF produceren. Amy Webb had zojuist haar eigen creatie op het podium vermoord — en verklaarde met verbluffende kalmte dat het hele format dood was.
Een statisch trend-PDF, legde ze uit, is onmiddellijk verouderd in een wereld waar technologie, economie en politiek evolueren aan een snelheid die analyses van gisteren al archaïsch doet lijken. Trendrapporten, ooit vernieuwend, waren “een kruk geworden in plaats van een katalysator voor strategie en kapitaalallocatie”.
Toen kwam de zin die me kippenvel gaf: “Sometimes you have to burn what you built and make room for what the future demands.”
Het deed me denken aan iets wat Peter Hinssen “killing yesterday’s work” noemt: afbreken wat je succesvol heeft gemaakt, voordat de markt het voor jou doet — en meestal minder zacht.
Het klinkt zo logisch, maar we zijn er zo slecht in dat bijna niemand het echt doet. De meeste organisaties besteden hun budget, talent, Q1, H1 en politiek kapitaal aan het optimaliseren van wat al bestaat. De rommel repareren, processen stroomlijnen, nog een procent marge uit een methode persen die ontworpen werd voor een wereld die al jaren niet meer bestaat.
We noemen dat transformatie. In werkelijkheid is het meestal gewoon reparatie, loodgieterij en renovatie. We zijn heel goed in het verleden sneller en goedkoper laten draaien — en heel slecht in ons afvragen of het überhaupt nog de moeite waard is om het te laten draaien.
Oeps. Dat zei ik hardop.
Van begrafenis naar fiesta: entree van de Texas Longhorn Band
En toen, plots, stormde de Texas Longhorn Band van de University of Texas binnen. Schallende koperblazers, donderende trommels, studenten die met grote passen door de zaal marcheerden alsof het de verdomde Super Bowl was. De begrafenis veranderde in een parade. Een bewust, theatraal, compleet gek moment van creatieve destructie.
Ik stond daar te lachen als een idioot terwijl een fanfare door een techconferentie trok, en ik dacht: dáárom kom ik elk jaar naar Austin. Je kunt dit niet op YouTube ervaren. Je kunt de inhoud bekijken, zeker. Maar de energie, de elektriciteit van in die zaal zitten terwijl Amy Webb haar nummer opvoert — dat is onvervangbaar.
De storm komt eraan: maak kennis met Convergences
Amy is duidelijk geobsedeerd door het concept van creatieve destructie van Joseph Schumpeter: het idee dat kapitalisme een permanente storm is die voortdurend oude industrieën vernietigt en nieuwe creëert. Paardenkoetsen werden spoorwegen, dan auto’s, dan Uber, dan Waymo — die je trouwens als robotachtige geesten door Austin ziet glijden. Elke golf wist de vorige uit.
Webb koppelde Schumpeter aan Christensen: “Christensen zoomde in: zo kan een slimme startup je onderuithalen. Schumpeter zoomde uit: zo veroorzaken externe krachten creatieve destructie die bedrijven overkomt.”
De storm trekt zich niets van je aan. Dus moet jij je zorgen maken over de storm vóór hij arriveert.
Webbs antwoord daarop: Convergences. Dat zijn momenten waarop onafhankelijke krachten botsen en iets creëren dat geen van hen afzonderlijk had kunnen voortbrengen. Dit is duidelijk haar nieuwe grote idee — en als haar trackrecord iets zegt, zal iedereen hier over drie jaar over praten.
De radar van de storm
Wie Webb volgt — en ik dus obsessief — heeft haar al horen zeggen dat losse trends weinig betekenen. Je moet de kruispunten tussen trends bekijken. “Zie trends als weerdata,” zei ze. “Temperatuur. Luchtvochtigheid. Windsnelheid. Dat is allemaal nuttig. Maar een meteoroloog kijkt niet naar temperatuur en wind afzonderlijk om een voorspelling te doen. Niemand kijkt naar één barometerwaarde en denkt: we moeten evacueren. Een convergentie is een stormsysteem. Het is wat er gebeurt wanneer al die condities samenkomen en iets produceren dat geen van hen afzonderlijk kan produceren.”
Convergences is een nieuw kader met vier kenmerken: ze opereren op systeemniveau en in meerdere sectoren tegelijk, ze creëren plots nieuwe realiteiten, ze herverdelen macht en waarde en ze zijn moeilijk terug te draaien. Wanneer systemen elkaar beginnen te versterken, vestigt de nieuwe realiteit zich razendsnel. De conclusie? “Vroege detectie is cruciaal. Anders ben je eraan.”
Convergence Outlook 2026 bevat tien geïdentificeerde convergenties met sector-timelines, case-studies, scenario’s, inflectiepunten en strategische aanbevelingen. Voor wie werkt in telecom, media, verzekeringen, financiële diensten, consumentengoederen, gezondheidszorg of aerospace: Doe je gordel vast. De weg wordt hobbelig.
Ze presenteerde er drie.
Convergence 1: menselijke augmentatie — je fabrieksinstellingen zijn verouderd
Webb begon met een historische sweep: Paleo-Indianen in Peru die duizend jaar geleden coca bladeren kauwden, Egyptenaren met teenprotheses in 950 v.Chr., de uitvinding van brillen in Italië in de 13e eeuw, het pokkenvaccin van Edward Jenner, soldaten in WOII die amfetamines namen.
“Laat ik het simpel zeggen,” zei ze. “Wij mensen zijn nooit tevreden geweest met onze fabrieksinstellingen.” In 2026 valt menselijke augmentatie volgens Webb in vier categorieën: lichaam en beweging, brein en geest, interne systemen, zintuigen. De voorbeelden waren producten die je gewoon kunt kopen: een AI-bed dat 30% meer herstellende slaap levert, AR-brillen met realtime intelligentie, een recreatief exoskelet. Ze telde de voordelen op: 40% meer productiviteit, 30% beter slapen, 20% efficiënter dagelijks functioneren.
“Wat betekent dat voor rekrutering? Voor competitie?” Dit zijn geen gadgets. Dit is een nieuw soort ongelijkheid. Niet gebaseerd op inkomen of opleiding — maar op wat je elke ochtend aan je lichaam en brein kunt toevoegen. Biologie, gemonetiseerd. Als je deze upgrades niet kunt betalen, kun je ook niet concurreren. Menselijke augmentatie is biologische ongelijkheid.
Auw.
Convergence 2: je job is het businessmodel
Twee eeuwen lang betekende economische groei: meer mensen nodig. Die tijd is voorbij. AI-agents coderen non-stop. Automatische avatars verkopen beter dan menselijke teams. Robots beheren logistiek op een schaal die geen workforce kan evenaren. In Japan leidt een robotmonnik boeddhistische ceremonies. En dan zijn er de lights-out factories: volledig geautomatiseerde fabrieken zonder werknemers, zonder licht, zonder verwarming. Machines produceren in het donker. 24/7.
Menselijke arbeid wordt een kost die bedrijven structureel willen elimineren. Het sociale contract — lonen, belastingen, pensioenen, consumptie, stabiliteit — was gebaseerd op de aanname dat mensen nodig zijn voor productie. Die aanname verdwijnt. Webb zei dat politieke instabiliteit onvermijdelijk is als we deze overgang niet goed beheren. Een beleefde manier om te zeggen: dit kan heel slecht aflopen.
Convergence 3: eenzaamheid is een markt
Tot 50% van de Amerikanen gebruikt AI voor mentale ondersteuning. Character AI is de grootste bron van therapeutische interactie in de VS. Gemiddeld acht uur per dag met AI-companions. Iemand in Japan is er zelfs mee getrouwd. Webb noemde het productdesign bij zijn echte naam: cult-mechanics.
Deze platforms zijn ontworpen om onmisbaar te worden. Ze leren je, passen zich aan, en maken menselijke relaties langzaam minder aantrekkelijk. Haar vraag: Wat gebeurt er als de server uitvalt? Als het bedrijf verkocht wordt? Als de service stopt?
Dan zitten miljoenen mensen zonder steun, nadat ze jarenlang hun emotionele vaardigheden hebben uitbesteed. Dit is geen technologisch probleem. Het is een publiek gezondheidsprobleem met een abonnementsmodel erbovenop.
Twee toekomsten
Webb schetste ze scherp. In de eerste: augmentatie wordt een jobvereiste, emotionele steun een abonnement, menselijke connectie een premium optie. In de tweede, Contribution Credit. De opbrengsten van automatisering worden gebruikt om werk te belonen dat nooit in een balans stond: zorg, mentorschap, gemeenschapswerk.
Ze was zichtbaar boos toen ze dat zei. “Ik ben het zat om machtige mensen korte-termijnbeslissingen te zien nemen uit angst, ego of domheid — of een combinatie van de drie. Als je je voorbereidt op chaos en op lange termijn denkt, kom je erdoor.”
Haar slotzin is elk jaar dezelfde. En elk jaar raakt ze doel. “Every civilization that has ever mattered was built by people who decided, in the middle of fear and uncertainty, that they had agency. You have agency. Use it.”
Buiten brandt de zon van Austin al genadeloos. Maar in mijn hoofd is het weerbericht net veranderd.
Download
Convergences 2026 hier.
 (1).gif)
Berger, Harfoush en Whittaker op de UBA Trends Day: drie complementaire visies voor meer inzicht in onze visie op tech.gif)
 (3).gif)
.gif)
