Hier ben ik weer, in Austin. Gisteravond trok de luie maan een zilveren lijn over Lake Travis, en het leek alsof iemand het hele heuvelachtige landschap met een voorzichtig potlood afgelijnd had. De stilte was oorverdovend, zo ver weg van het lawaai, de muziek, de foodtrucks, het krankzinnige schema van SXSW 2026 dat je brein laat smelten. Ik kon de kleinste rimpelingen van het meer horen zingen. Er waren vallende sterren, en ik was gewoon… heel gelukkig. SXSW doet dat elk jaar met me: het schudt mijn hoofd door elkaar als een sneeuwbol en vraagt me vervolgens wat ik met al die indrukken en inzichten ga doen.
Ik besef dat dit de tiende brief is die ik vanaf het meer schrijf. Een decennium. Alleen al de poging om alle veranderingen die de afgelopen tien jaar kenmerkten te bevatten, maakt me duizelig. Jij bent niet meer het kleine meisje dat Billy de beer in mijn koffer stopte en me opdroeg om “alles te vertellen”. Je bent nu groter, nog scherpzinniger, grappiger, ongeduldiger tegenover onzin (vaak de mijne), en veel minder onder de indruk van volwassenen die groot praten en klein doen. Je leest het nieuws. Je rolt met je ogen bij greenwashing. Je stelt dingen ter discussie. Je hebt vragen die hele panels op het podium hun slides zouden laten herschikken en hun microfoons zouden laten verliezen. Je bewaart die prachtige nieuwsgierigheid die jouw wereld bouwt, één antwoord tegelijk.
Dus laat me je, voor de tiende keer, vertellen wat ik dit jaar heb gezien en wat ik daarop voelde.
Blender vol toekomst
Mijn brein werd opnieuw in de SXSW-blender gegooid: AI, klimaat, technologie, politiek, de toekomst van werk, media, kunst, ethiek — alles bij elkaar en op een belachelijke snelheid gemixt. In de ene sessie beloofden mensen dat AI alles zou oplossen, van huiswerk (denk er niet eens aan 😊) tot gezondheidszorg. In de volgende liet iemand rustig zien hoe diezelfde tools kunnen bespioneren, manipuleren en hele verhalen, ja zelfs hele bevolkingen kunnen uitwissen. De gang tussen die twee zalen — daar wordt de toekomst onderhandeld, Tara. Vergeet de slides, de toekomst zit in verhalen, ideeën, in wat gezegd wordt en wat niet, in vragen.
Jouw vragen. Hier praten mensen over grenzen, moonshots en disruptie alsof ze bestellen uit een compleet gek kosmisch menu. Onder al die woorden zit opnieuw een eenvoudige en koppige waarheid die ik elk jaar opnieuw leer: technologie zal niet voor ons beslissen, nooit voor ons beslissen, en zou dat ook nooit moeten doen. Ze is er als een zeer krachtige, zeer mooie, schitterende maar erg domme draak, die wacht om te zien wie er op zijn rug klimt en in welke richting hij gestuurd wordt.
De toekomst van technologie is een glanzende en domme draak, Tara, en ik zie oprichters, activisten, leraren, kunstenaars, burgemeesters, verpleegkundigen, een gouverneur en kids in hoodies ruzie maken over hoe ze die draak moeten sturen en waarheen. Sommigen willen hem richting winst, macht en aandacht leiden. Anderen proberen hem in te zetten voor drinkwater, gelijke kansen, betere geneeskunde, eerlijke informatie. Het kan de draak niets schelen. Ons wel. En de slimme weg is misschien niet eens weten waarheen de draak moet en hoe… maar waarom hij überhaupt moet bewegen.
Je zou de tegenstrijdigheden geweldig hebben gevonden.
Op een groot podium sprak een man zelfverzekerd over het bezitten van de toekomst, alsof het een patent was. Twee balzalen verder legde een vrouw aan een klein publiek uit hoe een algoritme stilletjes de verhalen van haar gemeenschap “ont-aanraadde” totdat ze bijna onzichtbaar werden. Geen grote slechterik, geen dramatische scène. Gewoon duizend kleine aanpassingen die hen uit het landschap deden verdwijnen. Zo werkt macht vandaag vaak, Tara: in stilte, in instellingenmenu’s, via regels code die gehoorzamen aan de visie en grillen van vaak grijzende, knorrige mannen van middelbare leeftijd. Om de wereld te veranderen — of om te voorkomen dat ze verandert — hoeven ze alleen maar tegengeluid onhoorbaar te maken. Je kent mijn allergie daarvoor.
En toch.
Ik heb ook mensen gezien die weigerden te verdwijnen, die hard vochten. Ik hoorde vrouwen die al decennia worden onderbroken, rustig de microfoon terugnemen en misogynie, racisme, uitwissing en stomme grappen benoemen die zich voordoen als gedurfd. Ik luisterde naar activisten die leugens over migratie, klimaat, openbaar onderwijs en vaccins ontmantelden, gewapend met data en verhalen die een zaal plotseling prachtig stil maken. Ik zag een kok de president van de Verenigde Staten tegenspreken, terwijl hij wees op de schade die beleid en oorlog aanrichten aan mensen — aan kinderen van jouw leeftijd in oorlogsgebieden. Elke keer dat iemand op het podium zei: “Zo werkt het systeem nu eenmaal”, schudde minstens één persoon in het publiek het hoofd en formuleerde een betere vraag in zijn notities. Mensen verzetten zich nog steeds tegen slechte ideeën, slechte redeneringen en manipulatieve denkpaden. Op zijn best is SXSW geen kermis van glimmende speeltjes en toverstof om geesten te sturen; het is een trainingsveld voor koppige mensen die weigeren “zo is het nu eenmaal” te accepteren.
Jij hoort hier thuis.
Krachtige vrouwen en de draak
Dit jaar kwamen enkele van de duidelijkste pogingen om de draak te temmen van vrouwen. Amy Webb hield de aandacht van een overvolle zaal vast en begroef kalm haar eigen beroemde trendrapport op het podium — ze gaf het een begrafenis, omdat in een wereld die zo snel verandert, een statisch rapport al verouderd is zodra het verschijnt. In plaats daarvan stelde ze iets veeleisenders voor: convergenties, die stormen waarin technologie, politiek, economie en cultuur botsen en alles tegelijk herschikken. Ze sprak over menselijke augmentatie, eindeloos werk en emotionele outsourcing als krachten die ongelijkheid kunnen vergroten of juist eerlijker kunnen worden gestuurd. Ze liet zien dat zelfs iets goeds vervangen en geüpdatet moet worden. Als vooruitgang beweegt, moeten wij ook bewegen — onze tools, onze keuzes. Ze verzachtte niets. Ze toonde de stormen en keek de zaal aan alsof ze zei: “Jullie zijn aan zet.”
Op een ander podium sprak Dava Newman, die ooit mensen in ruimtepakken en stoelen vastgespte om hen naar de maan en Mars te brengen, met de kalmte van iemand die “onmogelijk” als een technische vraag beschouwt (dat is het vaak, Tara). Ze sprak over exploratie als een gedeelde menselijke plicht, over systemen ontwerpen waarin meer mensen kunnen meedoen. Allerlei mensen — niet alleen de gebruikelijke gezichten die op posters belanden: briljant, perfect en leeg. Ze leek iemand naast wie je in de bus zou kunnen zitten, en tegelijk iemand die haar leven heeft besteed aan het rustig bewijzen dat meisjes geen toestemming nodig hebben om te leiden en briljant te zijn. Er zat vuur in haar ogen, Tara, en dat maakte me aan het lachen.
Ik hoop dat je sommige van deze vrouwen snel ontmoet, vrouwen die nooit een papier hebben getekend waarin stond dat leiderschap eruit moest zien als een knorrige man van middelbare leeftijd of een jongen in een hoodie die zijn eigen legende herhaalt. Ze zijn overal om je heen: op school, in je muziekles, in de auto’s die je vriendinnen vervoeren.
Onthoud dit wanneer iemand je ambitie probeert te verkleinen zodat die in hun comfort past: vrouwen doen het gewoon, en beter ook, en we zouden hen veel vaker de teugels van de draak moeten geven.
Koks, comedians en de wereld veranderen
Je houdt van verhalen, dus dit ga je leuk vinden. Ook koks veranderen de wereld. Neem nu de beroemde chef José Andrés. Ik keek naar hem als naar een superheld. Hij sprak over voedsel als meer dan calorieën: als waardigheid, troost, gemeenschap. De planeet en haar mensen voeden - kinderen, moeders en vaders — dat is een morele plicht, het eerste wat moet gebeuren voordat je iets anders bedenkt. Hij maakte grappen, vertelde verhalen, liet beelden zien van mensen die in puinhopen staan met een warm bord eten in hun handen. Zijn organisatie World Central Kitchen heeft honderden miljoenen maaltijden geserveerd na aardbevingen, oorlogen en klimaatrampen — bord voor bord.
Een kok, Tara. Iemand die uien snijdt, zijn vingers verbrandt, ruzie maakt met leveranciers en misschien op vermoeide dagen te veel zout in de soep doet. En toch buigt hij de wereld een paar graden richting meer goedheid met pannen, lepels en logistiek. Onthoud dat wanneer iemand zegt dat jouw droom te klein of niet “technisch” genoeg is. Mensen te eten geven, verzorgen, onderwijzen, organiseren — zo draait geschiedenis ook.
Jouw scalpel en jouw kompas
Je hebt altijd een scalpel in je hoofd gehad. Je snijdt door grote woorden en glitter heen met scherpe vragen: “Wat doet het?”, “Waarom?”, “Wie helpt dit echt?”… en mijn favoriet: “Waarom doet het ertoe?” Je hebt geen idee hoe scherp dat is. Hier op SXSW hoorde ik jouw vragen in vele accenten, gedragen door veel mensen: wie profiteert echt, wie betaalt de prijs, wie ontbreekt in de data, wie zit er niet in de zaal, wat ontbreekt.
Jouw nieuwsgierigheid is je sterkste instrument. Niet de snelle nieuwsgierigheid die swipet en vergeet, maar de diepere soort — die blijft bij een ongemakkelijk antwoord en nog een vraag stelt. Die schudt leugenaars, pestkoppen en machtsverzamelaars wakker. Ze prikt gaten in hun verhalen. Ze verandert zekerheid in twijfel. Ze haalt naar boven wat verborgen zat.
En dan is er je kompas. Ik zie hoe je hele lichaam reageert wanneer iets onrechtvaardig is — of het nu een klasgenoot is die wordt gepest of een artikel over kinderen op boten en grenzen. Je haalt je schouders niet op. Je stopt het niet in de map “politiek”. Je fronst, je discussieert, je stelt je een andere uitkomst voor. Dat morele kompas is niet fragiel; het brandt als een kleine ster. Nieuwsgierigheid, vriendelijkheid, empathie — dat zijn je echte superkrachten. Ze lijken zacht, totdat je ziet hoe ze harde lijnen hertekenen. Zij laten deze planeet bewegen.
Ruil ze nooit in.
Tech bros, Brian en de menselijke golf
Je zou gelachen hebben om sommige figuren hier. Tech bros in dure sneakers die frictieloze toekomsten beloven waar niets vies of ingewikkeld is (tuurlijk…). Investeerders die over trends praten alsof het weerberichten zijn. Futuristen die 2050 beschrijven als een showroom vol slimme objecten terwijl ze overslaan wie zich nog eten kan veroorloven of wie buiten het hek van de slimme stad blijft staan.
Gelukkig hebben zij niet het laatste woord. Mijn vriend Brian Solis stond dit jaar op het podium met schaafwonden van een verloren gevecht met een stoep in Austin, en sprak een uur over augmented intelligence — wat er gebeurt als we AI gebruiken om dingen te doen die we alleen nooit hadden gekund, in plaats van alleen oude taken sneller te maken. Hij sprak over betere vragen stellen, aannames uitdagen, opties uitbreiden, oordeel verfijnen. Zijn focus lag precies waar die moest liggen: op hoe mensen kiezen om te denken, voelen en handelen met al die nieuwe kracht. Hij haatte het dat mensen AI vooral gebruiken omdat ze te lui zijn om na te denken. We hebben het daarover gehad, Tara: als je je hersenspier niet gebruikt, verwordt ze tot brij.
Terwijl ik naar hem luisterde, voelde ik iets landen. Ik ben niet bang voor technologie. Ik ben bang voor wat wij mensen er soms van maken. Algoritmes volgen instructies. Het echte risico zit bij de mensen die ze ontwerpen, inzetten, hun schade negeren of zich erachter verschuilen. Wat ons zal helpen deze AI-golf te surfen in plaats van te verdrinken, zijn geen snellere chips, maar ons vermogen om te luisteren, om te geven om anderen, om gevolgen te zien voor iemand ver weg. Menselijke, empathische vaardigheden — die jij elke dag oefent — zijn de echte reddingsvesten. De wereld heeft precies dat nodig.
Wat jouw generatie zal moeten doen
Ik ga niet doen alsof de lijst die mijn generatie jullie nalaat er goed uitziet.
Je erft een planeet die opwarmt, vol plastic en rook. Je erft democratieën die op hun grondvesten daveren door leugens die sneller gaan dan feiten. Je erft onderwijssystemen die nog steeds oude antwoorden belonen terwijl de echte wereld nieuwe vragen nodig heeft. Je erft algoritmes die al weten waarop je gaat klikken voordat jij weet wat je nodig hebt. Je erft een flinke stapel problemen. Maar je erft ook iets anders.
Je erft het werk van mensen die niet opgaven. Wetenschappers die hun leven besteedden aan meer energie met minder schade. Leraren die volhielden om een kind iets te laten begrijpen dat alles kan veranderen. Activisten die bleven vechten. Vertellers die hoop verstopten in donkere verhalen. Iemand zei ooit dat jouw generatie de planeet zal moeten redden. Eng, ja. Maar ook een duidelijke uitnodiging. En jij en je vrienden kunnen dat.
De waarheid is een werkwoord
De waarheid is geen bezit, het is iets wat je doet. De toekomst is geen fruit dat je eet, het is iets wat je bouwt.
Je beoefent waarheid wanneer je vraagt wie profiteert en wie wordt genegeerd, wanneer je weigert een meme te delen die iemand naar beneden haalt, wanneer je een grap benoemt die pijn doet, wanneer je verder leest dan de kop, wanneer je toegeeft dat je fout zat en je mening bijstelt. Waarheid is nieuwsgierigheid met moed, empathie met ruggengraat.
Waarom ik hier steeds terugkom
Deze plek geeft mijn brein zuurstof. Ze dwingt mijn gedachten te toetsen, mijn zekerheden onder de loep te leggen. Ik kom hier om betere vragen voor jou te vinden, om verhalen te testen, om te zien wie de wereld beter maakt. En dan breng ik dat naar jou terug, als zakken vol vreemde stenen van een lange wandeling.
Je denkt misschien dat je “gewoon” een meisje bent met een rugzak en een bibliotheekpas.
Je bent niet “gewoon” zomaar wat. Jouw ideeën, jouw nieuwsgierigheid, jouw gevoel voor recht en onrecht doen er nu al toe. Hoe je praat, hoe je iemand verdedigt, hoe je een extra bron leest — het telt allemaal. Wees het kind dat leert, dat weigert wreedheid te gebruiken voor humor, dat systemen begrijpt en technologie ziet als een tool.
Tot slot
Ik reken op jou, Tara. Op jouw scherpe geest en stabiele kompas. Op je vragen, je daden, groot en klein. Ik geloof dat zolang mensen proberen de wereld beter te maken, het goed komt.
Technologie zal ons niet redden of vernietigen op zichzelf. Het gaat om wat wij ermee doen — wat jij ermee gaat doen. De toekomst is geen plek waar je binnenstapt. Het is iets wat je helpt te vormen, elke dag opnieuw.
Slaap zacht, kleine Rode Aap. Ik ben snel thuis.
We hebben iets te bespreken. De toekomst.
 (1).gif)
Berger, Harfoush en Whittaker op de UBA Trends Day: drie complementaire visies voor meer inzicht in onze visie op tech.gif)
 (3).gif)
.gif)
