Fr
Close

CANNES LIONS 2018

Cannes is dood, leve Cannes, door Frederik Braem (Brightfish)

Donderdag 12 Juli 2018

Cannes is dood, leve Cannes, door Frederik Braem (Brightfish)

De schok was groot, vorig jaar, toen Publicisbons Arthur Sadoun een virtuele bom onder het festival van de creativiteit en de uitgebreide onkostennota’s legde. Dat laatste: niet mijn woorden. Wel min of meer die van Sadoun. Cannes was te duur geworden, niet meer van deze tijd. Met al die technologie rondom ons, is het dan nog wel opportuun om ons geld uit te geven aan ridicuul dure hotels, toegangspassen, en allerlei feestelijkheden? Zouden we niet beter dat geld investeren in de toekomst? En aldus mochten de Publicisbureaus van Arthur geen werk meer insturen en zouden al die zure centjes geïnvesteerd worden in Marcel, het AI pronkstuk waar in 2018 mee zou worden uitgepakt. In Cannes. Juist.

Alleszins: spiksplinternieuw Cannes Lions MD Jose Papa zat met de handen in het haar, want dit signaal was er wel eentje om in te kaderen. Waar moest Cannes naartoe? Werd het niet stilaan tijd om te denken aan Minsk Lions? Belgrado Lions? Een aantal conclaven later werd beslist om Cannes Lions radicaal om te gooien. Te duur? We worden goedkoper! Te lang? We worden korter! Te veel awards? Minder awards! Betere awards! Cannes Lions moest gestroomlijnder, beter georganiseerd, strakker, terug naar de oorsprong. Het gevolg? Een PAK minder volk op de Croisette, vreemd genoeg. Onofficiële cijfers spreken van een terugval van 20 procent aan pashouders en inzendingen. Hoe groot de terugval precies was weten we niet, maar voor het eerst in mijn tien jaar Cannes heb ik op geen enkel moment een nokvolle Salle Lumière gezien, was het geen enkele keer aanschuiven aan de ingang en zaten de frigo’s van de marginale cafetaria in het Palais om 15 uur nog tjokvol uitgedroogde broodjes met kaas. Het Sadouneffect?

De mélange van mensen in en rond de auditoria was ook anders dan anders. China, steeds groter in Cannes, kreeg zware concurrentie van de USA dit jaar. ’t Leek wel of de Amerikanen en masse om één of andere reden hun land wilden verlaten! Of kwam dat om David ‘Ross’ Schwimmer een (vreemd, ik moet het toegeven) seminarie kwam leiden? Alleszins, het red, white and blue in Cannes kwam dit jaar niet van de Franse vlag, maar van de fiere Stars and Stripes. Niks mis mee, maar het doet opnieuw nadenken: is Cannes nog wel de juiste keuze voor een festival dat steeds verder en nadrukkelijker over de oceanen reikt?

De hervorming van het festival is duidelijk nog niet afgerond. Het Cannes dat er dit jaar stond is bijlange nog niet futureproof. Daarvoor was de invulling ook te zwak, waren de thema’s te ‘fuzzy’ en de algemene richting nog te zoek. Jose Papa, dit jaar opmerkelijk vermagerd tegenover vorig jaar – de man moet een onwaarschijnlijke druk voelen – heeft nog werk. Cannes Lions moet nog jonger, nog toegankelijker, met minder bla-bla en meer focus op sterk werk. Laat de celebs voor het Filmfestival, Jose. Lions gaat over later, over technologie en knappe ideeën, over diep graven en grave campagnes.

Hou het simpel and they will come.

Archief / CANNES LIONS 2018