SLUITEN


Op zoek naar iets ?

Zoeken

Al een MM-account ?

Inloggen Wachtwoord vergeten ?

Wachtwoord vergeten ?



Je wachtwoord versturen
FR NL

Op zoek naar iets ?


GEAVANCEERDE ZOEKOPTIES >

Nog geen lid van MM ?

mm.be is een freemium site. Om toegang te krijgen tot onze betalende inhoud, moet je een account aanmaken en je abonneren op onze producten.
Account aanmaken

Al een MM-account ?

Wachtwoord vergeten ?

Wachtwoord vergeten ?


Je wachtwoord versturen
close

Over het ge- en misbruik van journalisten, par André Reclame

Donderdag 10 Maart 2016


Over het ge- en misbruik van journalisten, par André Reclame
Nooit eerder werd de oprechtheid van onze emoties, van onze content dankzij de sociale media zo geprezen als nu. Het establishment van de media zou op zijn grondvesten daveren, de schrijvende pers zou van de kaart geveegd worden door de stem van het volk. Iedereen zou journalist kunnen zijn, erop los bloggen. Specialisten, CEO’s, almachtige merken… allemaal zouden ze hebben afgedaan en plaatsmaken voor dialoog, cocreatie en user generated content.

Helaas is al snel gebleken dat de schattige maar onbenullige foto’s van het trendy nichtje uit New York stilzwijgend gefinancierd worden door merken, dat de comments op Trip Advisor gekocht zijn en dat de leugens van Donald Trump duurbetaald, ongefilterd en straffeloos gedeeld worden.

Of het nu gaat om een paradox of een fundamentele trend, de verwarring tussen earned en paid media doet vragen rijzen. Het is een kwestie van democratie die onze industrie tot vragen noopt, wat ook onze rol is in de media, de bureaus of bij de adverteerder. Vandaag werd inderdaad een nieuwe kaap gerond, nu de traditionele persgroepen (de kwaliteitskranten en –magazines, bedoelen we dan) tot alles bereid lijken in hun zoektocht naar nieuwe bronnen van inkomsten.

Sommigen gebruiken hun titels om sportweddenschappen aan te trekken. ‘De ondeugd financiert de deugd’ kreeg ik onlangs zonder verpinken te horen. Anderen doen aan native advertising. Een duur woord voor de advertorials uit het verleden, zo verguisd door marketeers en PR-specialisten. Ooit was het nochtans een oogluikend toegepaste maar wijdverbreide praktijk in de luxe- en modesector. Want hoe kun je nu weigeren om redactionele content te publiceren van diegenen die jaar na jaar torenhoge sommen investeren om hun nummer 5 op de vierde cover te zien staan? Vaak werden journalisten bovendien door dezelfde merken uitgenodigd om overal ter wereld defilés bij te wonen, van Palm Springs tot LA of Dubai. Het systeem was goed geolied en iedereen speelde het spelletje mee: de PR-bureaus waren trots op de content die ze gepubliceerd kregen, de lieve persattachée was blij dat ze van de celeb-wereld mocht proeven en natuurlijk was het merk tevreden dat het zijn reclamebestedingen inhoudelijk gerechtvaardigd zag. Een beetje zoals een dure callgirl uit het topsegment, die je waar geeft voor je geld, als het ware. Dit soort praktijken besmette de hele lifestyle pers. Niemand trapte erin, maar het was een vorm van vermaak.

Vandaag bieden de groepen uit de ‘kwaliteitspers’ merken en bureaus native advertising aan. Ze stellen journalisten ter beschikking die weliswaar nog steeds hun pen hanteren maar niet om hun mening weer te geven, wel om te plooien voor de centen. Ook belangrijke onderwerpen als persoonlijke financiën komen aan bod. Mediabureaus beschouwen het als een nieuwe bron van inkomsten en advies. Met bijna 250 FTE in digital van de 800 voltijdse jobs in de sector kosten de oude rotten van de printdepartementen stukken van mensen, aangezien het gros van hen al decennialang op post zit. Merken en marketeers zien aldus de vroeger hermetisch gesloten deuren van de redactiekamers opengaan. Ze zitten zij aan zij met de journalisten van de ouwe vertrouwde geschreven pers die zoveel invloed heeft op de opinie en die bijdraagt aan het maatschappelijke debat. Zo schuiven ze hun PR-collega’s aan de kant die al tientallen jaren proberen de journalisten te beïnvloeden door ze te informeren binnen het kader van de deontologisch geldende regels.
 
Om te verleiden en een relatie op te bouwen moet er soms op een lunch getrakteerd worden of deelgenomen worden aan een persreis, zeker en vast. Maar meer niet. Tegenwoordig volstaan een telefoontje en de belofte van een paar tickets om de pers op gang te trekken en hop, je kunt rekenen op een echte journalist, met een echte perskaart. Wat een bekroning om, nadat je op school de finesses van de handel hebt leren beheersen, te mogen negotiëren met iemand die heeft leren nadenken. Vergeet echter niet dat wie betaalt, niet overtuigt. Neen, wie betaalt, koopt om en zet aan tot prostitutie.
 
Wie wint, wie verliest?
 
De verliezer is het medium en zijn asset, de journalisten, het nieuws. Gaan we enkel nog betalende onderwerpen behandelen en verdwijnt aldus een heel deel van het niet verhandelbare maatschappelijke leven van de radar? Gaan we allemaal een Oculus opzetten en inslapen zoals in The Matrix?
 
Op termijn zullen ook de merken erbij verliezen: de geloofwaardigheid en de impact van de boodschap zullen snel vervagen. Om over het vertrouwen nog maar te zwijgen. Je hebt meer aan goede owned media en brand journalism dan aan slechte native advertising. Je hebt meer aan een echt kritisch artikel van een journalist en een antwoord van het merk in kwestie dan aan deze maskerade.
 
De verliezer is de burger, de consument die zich wil informeren, voor en tegen afwegen om een mening te vormen. De echte grote verliezer is de waarheid. De oprechtheid waarover we het aan het begin van dit artikel hadden.
 
Gelukkig is nog niet alles verloren en wordt er weerwerk geboden door koppige spelers als Apache, Mediapart en de Correspondent…
 
Dus beste journalisten, laat jullie niet doen. Je wordt betaald om te schrijven, zoveel is zeker, maar er staat nergens geschreven dat je betaald wordt om je te laten misbruiken.

andrereclameandre@gmail.com

 

Een marketing projet in gedachten ? Een bureau opzoeken


ARCHIVE / MEDIA - STRATEGY

JOBS


INTERVIEW

Anne-Sophie Vilain : Hoe de UBA Academy het succes van plaatselijke beslissers steunt

Anne-Sophie Vilain : Hoe de UBA Academy het succes van plaatselijke beslissers steunt



DOSSIER  



Hoe meer schermen, hoe meer mogelijkheden  


Het aantal schermen waarover de consumenten beschikken om media te consumeren, is exponentieel gegroeid. Naar aanleiding van de Media Vision Day van de GRP rond dit thema vroegen wij een aantal...


en savoir plus
Member only
Connectez-vous Om toegang te krijgen tot dit dossier


High (Ad) Tech   


Een machtsovername van de technologiebedrijven. Dat was min of meer de teneur na de voorbije editie van het grootste creatieve festival ter wereld. Nergens wordt dat meer duidelijk dan in de...


en savoir plus
Member only
Connectez-vous Om toegang te krijgen tot dit dossier


Google DNI: een charmeoffensief van meer dan 150 miljoen euro  


Nog tot en met 11 juli kunnen Europese uitgevers opnieuw een subsidiedossier met betrekking tot nieuwsinnovatie indienen bij Google. Dan loopt de tweede inschrijvingsronde van het Google Digital...


en savoir plus
Member only
Connectez-vous Om toegang te krijgen tot dit dossier