Fr

TRAINING&BOOKS

SXSW: De gedecentraliseerde beleving begon zo, door Danny Devriendt (Omnicom Media)

Vrijdag 13 Maart 2026

SXSW: De gedecentraliseerde beleving begon zo, door Danny Devriendt (Omnicom Media)

Voor het eerst in veertig jaar heeft SXSW geen thuisbasis meer. Geen grote betonnen bunker meer aan César Chávez om de gekte te verankeren. Het Austin Convention Center, dat brutalistische moederschip waar elke badgehouder vroeg of laat elke andere badgehouder tegenkwam, is nu niet meer dan een hoop puin. Een gat van 1,6 miljard dollar in de grond, met een geplande opleverdatum in 2029 (eerst zien en dan geloven, denken we dan).

En toch sta ik hier: South by Southwest 2026, dag één, waarop het centrum van Austin omgevormd is tot een tijdelijk dorp van hotelbalzalen, concertzalen en drie “Clubhouses” die een gebouw ter grootte van een klein Europees vliegveld moeten vervangen. Shuttlebusjes verbinden ze met elkaar als een traag en enigszins verontrustend zenuwstelsel.

Het geheel heeft veel weg van een festival dat net ingetrokken is in een nieuw appartement en de koffiemachine niet meer kan vinden. En toch… toch… hangt hier al een energie die het oude format begon te verliezen. Mensen lopen (veel 😊). Mensen botsen op onbekenden uit andere programmatracks. De filmmaker belandt onverwacht bij een panel over AI. De start-up oprichter komt terecht bij een muzikale showcase.

De toevallige kruisbestuiving die SXSW in zijn beginjaren legendarisch maakte — en die ik in de eerste jaren zo geweldig vond — zou wel eens terug kunnen zijn, precies omdat de organisatoren gedwongen werden het oude plan op te blazen. De vraag die iedereen stelt, in elke lobby, bij elke tacostand en op elk Slack-kanaal waar deelnemers op afstand meelezen: kan dit gedecentraliseerde model echt werken?

Waarom dit congres nog altijd telt

Ik kom hier elk jaar sinds de tijd dat Foursquare door de social-media-fanaten in Austin meteen tot winnaar werd uitgeroepen; toen vijf startups per dag kwamen pitchen in de bloggerslounge en slechts een op honderd de volgende 300 dagen overleefde.
Het kerkhof van ideeën op SXSW is groot — en meestal stil.

Voor elke Twitter die het festival overleefde, zijn er honderden spookapps waarvan de oprichters naar huis gingen, hun laatste spaarcenten opdeden en stilletjes de deuren sloten. Maar de overlevers hebben de wereld veranderd … een beetje, of heel veel.
Twitter werd hier gelanceerd in 2007 en ging in Austin in enkele uren van 20.000 naar 60.000 tweets per dag. Foursquare kwam uit SXSW 2009 en herdefinieerde locatiediensten. Uber en Lyft begonnen te werken tijdens SXSW 2010 in Austin en hertekenden wereldwijd het stadsvervoer. De draagbare echograaf Butterfly iQ, de robot-eend van Aflac voor kinderen met kanker, de eerste publieke demonstratie van Siri en talloze AI-tools die nu in je telefoon zitten — ze zijn allemaal door dit bijzondere filter gegaan.
SXSW is geen vakbeurs, het is niet de Consumer Electronics Show en ook geen World Economic Forum Annual Meeting met breakfast tacos. Het is de enige plek waar een idee wordt opgegooid tussen 100.000 brutaal nieuwsgierige mensen met een lichte kater en een zwaar slaaptekort uit alle denkbare disciplines. Dat idee kan ofwel opvlammen ofwel verdampen in de verzengende hitte van Texas. Genade komt er niet aan te pas.

Zo gaat het vandaag nog steeds, hoe chaotisch, unfair en grandioos het mechanisme ook mag zijn. Misschien is het wel het enige betrouwbare vroegtijdige waarschuwingssysteem dat het techno-culturele complex nog heeft.

2026: AI, waarheid en de machines die wij zijn geworden

De programmering dit jaar is een van de intensiefste die ik ooit heb gezien. Alleen al de openingsdag zit tjokvol. Een panel met de titel “As We Embrace AI, Let’s Not Forget Our Minds” met Sanjay Sarma van Massachusetts Institute of Technology stelt de ongemakkelijke vraag die niemand in Silicon Valley echt wil horen: worden we dommer terwijl onze tools slimmer worden? (En wat als het antwoord “ja, maar…” is?).

Diezelfde dag spreekt journaliste Tara Palmeri met Imran Ahmed van het Center for Countering Digital Hate over een andere fundamentele vraag: wie bezit de waarheid nog, als algoritmen, AI en een gefragmenteerd medialandschap de montage in handen hebben?

Later in de week ga ik luisteren naar Matthew Prince van Cloudflare over waarschijnlijk het meest verontrustende thema voor de mediawereld: het internet na zoekmachines.

Het economische model dat het web drie decennia lang droeg — je maakt content, zoekmachines brengen verkeer, verkeer genereert inkomsten — stort in. AI geeft nu rechtstreeks antwoorden. Agents voeren transacties uit zonder ooit een website te bezoeken. Content makers verliezen verkeer en inkomsten, zonder duidelijke oplossing.

Futurologe Amy Webb presenteert opnieuw haar jaarlijkse Emerging Tech Trend Report. Vorig jaar waarschuwde ze voor Living Intelligence — de samensmelting van AI en biotechnologie waarvoor we volgens haar totaal niet klaar zijn. Dit jaar belooft nog vreemder te worden… en dichterbij dan we denken.

Garry Tan van Y Combinator is mede-presentator van SXSW Pitch, waarvan meer dan 730 alumni-bedrijven samen meer dan 22 miljard dollar hebben opgehaald. Het oude congrescentrum mag dan verdwenen zijn, de deal-machine leeft nog steeds.

Gedecentraliseerde gok

Wat me het meest fascineert voordat ik deze eerste congresdag induik, is dat het format zelf het verhaal is. Het ontbreken van één centraal punt heeft per ongeluk een ervaring gecreëerd die precies lijkt op het soort denken waar de technologiesector al jaren over praat: decentraliseren, verspreiden, vertrouwen op knooppunten in plaats van een centrum.

SXSW 2026 praat dit jaar over decentralisatie — maar beleeft het ook. Programmatracks verdeeld over verschillende gebouwen in het centrum. Drie clubhouses in plaats van één moederschip. Meer locaties, meer wandelen, meer toeval, meer serendipiteit.
Het festival is ook veranderd van twee weekenden naar één sprint van zeven dagen. Alles overlapt: techpanels draaien tegelijk met filmpremières en muziekshowcases vanaf dag één. Sceptici hebben een punt: fragmentatie is een risico. Minder sponsors, kleinere footprint, geen zwaartepunt waar iedereen samenkomt.

Sommigen vrezen — en daar ben ik het niet mee eens — dat de magie altijd in de dichtheid zat, en dat je die niet kunt reproduceren over een dozijn hotels. Maar optimisten — en ik behoor tot de voorzichtige soort - zien iets anders: een festival dat gedwongen werd zichzelf opnieuw uit te vinden… en misschien per ongeluk een betere versie van zichzelf heeft gevonden. Een format dat menselijker, wandelbaarder en toevalliger is. Waar je dingen ontdekt omdat je verdwaald bent — niet omdat een algoritme ze in je agenda heeft gezet. Of het echt werkt, zal pas zondag duidelijk zijn. Misschien zelfs pas volgend jaar.

De stroom van ideeën begint vandaag. Ik ben van plan erin te duiken, af en toe kopje-onder te gaan… en jullie vanaf de kust te vertellen waar ik uiteindelijk strand.

Dag één. Laten we zien wat overleeft.

Archief / TRAINING&BOOKS