Fr


Close

MEDIA

Brug te ver, door Griet Byl (MM)

Vrijdag 15 Oktober 2021

Brug te ver, door Griet Byl (MM)

Vorig jaar telde de Vlaamse Vereniging van Journalisten 2.537 beroepsjournalisten. Dat waren er 61 minder dan in 2015 en 69 minder dan in 2010 (er wordt altijd gekeken naar vijf jaar eerder wegens de geldigheidsduur van de erkenningen). In de praktijk ligt het aantal leden van de schrijvende pers weliswaar veel hoger, omdat niet iedereen die van zijn pen leeft op een (nieuws)redactie ook een officiële perskaart aanvraagt, maar je kunt gerust stellen dat hun aantal structureel en aanhoudend kleiner wordt in Vlaanderen. Dezelfde trend doet zich voor in Franstalig België.

Het zou simplistisch zijn deze daling enkel toe te schrijven aan de groeiende concentratie van Belgische mediabedrijven, hoewel die wellicht wel een impact heeft. Ook de automatisering van diverse journalistieke taken speelt, net als het helse tempo en de almaar zwaardere werkdruk die de onstuitbare digitalisering met zich meebrengt, zonder enige twijfel een rol in het slabakkende journalistenbestand.

Naast deze tast- en meetbare oorzaken, doen als je ’t ons vraagt ook subtielere factoren een duit in het zakje. Neem nu de dalende consideratie voor het vak die ingezet werd met de doorbraak van de burgerjournalistiek en opmars van de sociale media, waar feitenkennis het overvloedige spuien van meningen niet in de weg hoeft te staan. Of misschien ligt het aan de niet aflatende stroom van fake news en de toenemende polarisering die leiden tot historisch weinig vertrouwen in de traditionele media? Je zou voor minder een ander pad kiezen dan de Sisyphus-missie om in dit soort context en omstandigheden lezers, kijkers of luisteraars te informeren en de wereld te duiden.

Ondertussen moeten de Mohikanen die hun vak wel nog naar behoren trachten uit te oefenen, in de digitale tredmolen en op onderbemande redacties, proberen duidelijk te blijven maken dat hun job erin bestaat correcte informatie te verzamelen en die naar eer en geweten te verslaan. Dat vergissen menselijk en rechtzetten mogelijk is. Dat inzagerecht logisch is maar redactionele vrijheid niet in de weg mag staan. Dat een persbericht- hoe nuttig ook - geen artikel is. En dat het wel erg ver gekomen is als sommigen informatie sturen om vervolgens te verwachten dat je hen op de hoogte brengt als je ze zou gebruiken of herformuleren. Met almaar vaker de precisering dat je niet alleen je finale tekst maar ook de previsualisatie (wat dat ook moge zijn) ter goedkeuring en voor publicatie zou moeten doorsturen. Om verontwaardigd te reageren als je laat verstaan dat je wel iets beters te doen hebt en het woord advertorial suggereert.

Schizofreen, toch? Willen surfen op de onberispelijke, eerbare en professionele reputatie van een medium en tegelijk en stoemelings het laatste woord willen hebben over een vak dat niet het jouwe is. Zouden we durven te zeggen dat ons dat vandaag – en hopelijk morgen ook – een brug te ver lijkt op de redactie?

Archief / MEDIA