Fr
Close

CANNES LIONS 2018

Are we all doomed? Door Frederik Braem (Brightfish)

Donderdag 19 Juli 2018

Are we all doomed? Door Frederik Braem (Brightfish)

Op het moment van dit schrijven staat Donald Trump misschien wel of misschien niet op het punt de NAVO te verlaten waardoor het volledige precaire vredesevenwicht in de wereld kan kantelen en we voor jaren met donkere onzekerheden zullen moeten leren leven.

Maar er is ook goednieuws, want – hell, jongens – WE ARE NOT DOOMED. Knoert van een spoiler, want dat was de slotconclusie van het seminarie waar ik het in deze column over ga hebben. Een seminarie dat op een vreemde plaats, maar ook op een juist moment op een enthousiast publiek werd losgelaten. Het concept: een faux debat (ik vermijd ‘fake’, want wat betekent dat woord nog tegenwoordig?) tussen twee erudiete BBC correspondenten over vier grote topics: het milieu, de politiek, technologie en media. Beide journalisten namen telkens en afwisselend een pro en een contra standpunt in, en dat mochten ze dan verdedigen. (Dikwijls tegen hun eigen persoonlijke mening in, maar remember: faux) Alles was natuurlijk in scène gezet en uitgeschreven, maar toch was dit één van de meest inspirerende talks van het hele festival. Niet omdat je er concrete learnings uit mee naar huis nam, maar omwille van de motivatie, de punch in je buik die je ervan kreeg.

Ik leg uit. Na elk debat mocht het publiek een kant kiezen: ‘We are all doomed’ of ‘There is hope’. Dat deden we via een over het hele festival sterk gepromote website die ‘live voting’ mogelijk maakte. En ‘live’, da’s ook echt ‘live’: het streepje tussen ‘hope’ en ‘doomed’ schoof in real time heen en weer, wat dikwijls voor ‘ooohs’ en ‘aaahs’ zorgde in het publiek. Een publiek, trouwens, dat dit jaar bestond uit een enorm aantal nationaliteiten, maar vooral Chinezen en Amerikanen. Belangrijke kanttekening bij dit soort debatten.

Milieu was het eerste onderwerp. Makkelijk, toch? Global warming valt amper nog tegen te houden, Trump steunt kolen en olie en heeft de klimaatakkoorden weggegooid. Duidelijk doomed. En toch: er zijn  werkelijk gigantisch veel initiatieven – ook in de VS – die alternatieve energiebronnen moeten promoten. Zelfs China neemt daar een voortrekkersrol in. Gaat het goed? Nee. Gaat het slecht? Ook niet! De argumenten waren duidelijk, en het publiek besliste: There is hope. Overweldigend, nog wel. 

Politiek: net hetzelfde. De luidste roepers op het wereldtoneel bepalen de stemming, uiteraard, maar nuances zijn ook belangrijk, en die halen mijn Twitterfeed niet. Zo is de ‘America First’ strategie van Trump vooral negatief voor Amerika zelf, om allerlei economische redenen. (Bewijsstuk 1: de verkassing van Harley Davidson uit Amerika door de tarievenoorlog met Europa) En ja, ik wist dat wel al – ik heb me ooit per ongeluk geabonneerd op de nieuwsbrief van De Tijd – maar het feit dat die hele werelddoorsnee in het Palais ook dààr meer hoop dan doem zag, gaf mij kriebels in de buik. Zo zie je maar: wat ons via media (sociale en andere) in de maag wordt geduwd kleurt ons wereldbeeld, maar blijkbaar niet over de hele lijn of tot in het diepst van onze ziel. We zijn slimmer dan dat en we laten ons echt niet zo snel verleiden door halve waarheden. Maar dat wil niet zeggen dat media niet in troebel water vaart. Iets dat werd aangetoond na het debat over de rol van die media. Daar was iets minder hoop. Hier was het de BBC zélf die naar huis kon met learnings. 

Ik zei al aan het begin van deze column dat Trump misschien wel, misschien niet met heel z’n Amerika uit de NAVO kon stappen, met alle gevolgen van dien. Wel, een half uurtje nadat ik die eerste zin schreef schijnt de zon nog steeds en heb ik slechts één ‘breaking news’ mail gehad, en die ging over de Ronde van Frankrijk. We leven nog, er is nog hoop. En dat vonden we allemaal daar in het Palais. En alleen dàt is al hoopgevend. 

Archief / CANNES LIONS 2018