SLUITEN


Op zoek naar iets ?

Zoeken

Al een MM-account ?

Inloggen Wachtwoord vergeten ?

Voer hierna uw e-mail adres in en ontvang een link om uw wachtwoord aan te maken.



Je wachtwoord versturen
FR NL

Op zoek naar iets ?


GEAVANCEERDE ZOEKOPTIES >

Nog geen lid van MM ?

mm.be is een freemium site. Om toegang te krijgen tot onze betalende inhoud, moet je een account aanmaken en je abonneren op onze producten.
Account aanmaken

Al een MM-account ?

Wachtwoord vergeten ?

Voer hierna uw e-mail adres in en ontvang een link om uw wachtwoord aan te maken.


Je wachtwoord versturen
close

De Grote Desillusie van Privacy Regulation, door Raoul Maris (Gelotology)

Zaterdag 9 Juni 2018


De Grote Desillusie van Privacy Regulation, door Raoul Maris (Gelotology)
We zijn nu een paar weken na de fameuze deadline van 25 mei. Het moment waarop de GDRP richtlijn van start ging. Erger dan Y2K qua voorbereiding. En met nog grotere gevolgen als je er niets aan deed. Rechtszaken. Boetes van miljoenen euro’s. Je zou voor minder in gang schieten. Vandaar dat ik de afgelopen weken elke dag mails kreeg van bedrijven of ik alsjeblieft-alsjeblieft-alsjeblieft wilde bevestigen dat ik toch écht hun nieuwsbrief wilde blijven ontvangen. En heb ik nog nooit van mijn leven zoveel privacy verklaringen en cookie pop-ups weggeklikt. Mijn privacy is verzekerd. Of toch in theorie.
 
Als je de GDPR –of de general data protection regulation voor wie graag veel woorden in de mond neemt- nog niet kent, dan hoop ik dat je geen bedrijf hebt. Als je ook maar één newsletter hebt verstuurd, een klantenbestand bijhoudt of personeel in dienst hebt, dan hang je eraan. Iedereen die met persoonlijke gegevens omgaat, moet deze in kaart brengen. Organiseren en beveiligen. Aanpasbaar of verwijderbaar maken. Gedaan dus met het sturen van ongevraagde e-mails of privacy schandalen zoals dat van Cambridge Analytica. Of toch in theorie.
 
De GDPR is een storm in een glas water. De gigantische berg aan voorschriften tegen misbruik van persoonsgegevens zullen immers opnieuw tenietgedaan worden met de woorden ‘I accept’. ‘I accept’ dat ik eigenlijk nog altijd niet weet wat jij met mijn gegevens gaat doen. En ‘I accept’ dat ik de kleine lettertjes nog altijd niet lees. ‘I accept” alles wat je wilt zolang ik maar dat filmpje mag bekijken, dat spelletje mag spelen of de website mag bekijken. ‘I accept’ omdat ik geen tijd heb en geen advocaat ben. En net daar wordt opnieuw misbruik van gemaakt.
 
Na Cambridge Analytica schreeuwde heel de wereld moord en brand dat onze privacy te grabbel werd gegooid door bedrijven als Facebook. De waarheid is echter een stukje genuanceerder. De personen wiens informatie werd ‘gestolen’ hebben dit –weliswaar ietwat dodgy - zelf ook goedgekeurd met de magische woorden ‘I accept’. Ze gaven toestemming aan een app om al hun gegevens te gebruiken in ruil voor 2 minuten entertainment in de vorm van een persoonlijkheidstest. De app liet hen weten dat ze toegang wilden tot al hun persoonlijke Facebook-gegevens. Van relatiestatus tot foto’s van je Noorse boskat. En iedereen dacht: “Tuurlijk da. Geen probleem. Mag ik nu alstublieft dat quizje doen?”. Je privacy opofferen voor de zoveelste “Welk soort Italiaanse Renaissanceschilder ben jij” test. Il faut le faire.
 
Maar plots werd ‘I accept’ niet meer acceptabel. Mensen moesten tegen zichzelf beschermd worden. We moeten vanaf nu uitdrukkelijk toestemming geven om gegevens te kunnen gebruiken. En sterker nog: die gegevens moeten niet alleen aanpasbaar maar ook verwijderbaar zijn. Niemand zal nog weten dat je relatie complicated is als je dat niet wilt. Of toch –inderdaad- in theorie.
 
Want dit is niets meer en niets minder dan een ‘I accept 2.0’. Hoeveel van die nieuwe privacy-verklaringen heb je al gelezen? Hoeveel cookie waarschuwingen doorgrond? Ik vermoed –net als bij mezelf trouwens- geen één. Je wilt vooruit. Je drukt op accept om van die lastige pop-up af te zijn. Om die gratis tool te kunnen downloaden. Dat artikel te kunnen lezen.
 
We zijn nog altijd dataslaven. En geen enkele wetgeving gaat dat kunnen veranderen. In UX is hier een term voor: dark patterns. Iets zodanig ontwerpen zodat mensen iets doen dat ze eigenlijk niet van plan waren. In Amsterdam hebben ze daar ook een term voor: mensen belazeren. En daar mogen we wel mee stoppen denk ik.
 
Het klopt dat wij mensen ons te makkelijk laten verleiden. En te snel cookies accepteren om leuke dingen te kunnen doen. Namens de mensheid: mea culpa. Maar het is onze verantwoordelijkheid als bedrijven om te stoppen hier misbruik van te maken. Wat dat betreft geldt er een universele waarheid in service en product design: geef mensen een reden om met je bedrijf te converseren en ze zullen dat met plezier doen. Van data graaien naar dingen geven. Daar heb je geen dark patterns voor nodig.
 
Want mensen boven data verkiezen, dat kan ik wel accepteren.



ARCHIVE / BRANDS - STRATEGY






INTERVIEW

  Guillaume Boutin (Proximus):

Guillaume Boutin (Proximus): "We willen de digitale gezel van de Belgen worden"



DOSSIER  



Re-evaluating Media: over de gepercipieerde en reële impact van media  


Radiocenter, het marketingorgaan van de Britste radiozenders dat radio promoot als commercieel medium, gaf begin dit jaar de opdracht aan Ebiquity om een rapport op te stellen over de marktpositie...


en savoir plus
Member only
Connectez-vous Om toegang te krijgen tot dit dossier


Influencer marketing: tussen emancipatie en zelfregulering  


Met het oog op meer transparantie publiceerde de FOD Economie half mei een erg strikte richtlijn inzake influencer marketing. Het initiatief werd onthaald op een storm van protest en meteen weer...


en savoir plus
Member only
Connectez-vous Om toegang te krijgen tot dit dossier


Effie Awards 2018: Gold en Silvers  


Het was een recordjaar voor de Effies: de 17 finalisten werden allemaal bekroond. Naast de Gold voor Kunstmaan en Bolero werden er vier Silver en 12 Bronze uitgereikt.
 
TBWA is het vaakst...


en savoir plus
Member only
Connectez-vous Om toegang te krijgen tot dit dossier