RSS
Cannes Radio: dingen die je moet weten voor volgend jaar |
23/06/08 |
| Voor radio hebben wij bij Duval ooit een zwarte lijst opgesteld van zaken die al minstens één keer teveel gebruikt zijn in radio-spotjes. Zoals daar zijn: tandartsboren, automatische antwoordapparaten, gewelddadige uppercuts gevolgd door een oh zo hilarisch gelispel, etc. Na het beluisteren van 1295 radiocommercials uit de hele wereld, zijn daar nog een paar dingen bijgekomen. Zoals het morphen van één geluid in een ander geluid. Ik heb zeker vijf spots gehoord waar het getokkel op een ouderwetse typemachine naadloos overvloeide in het geratel van een machinegeweer. Ook populair dit jaar : zingende muggen. Ik heb veel zingende muggen gehoord in de jury. En 's avonds kwamen daar nog enkele bij in mijn hotelkamer. Zo waren er muggen die het Australische volkslied konden neuriën, muggen die een compositie zoemden van Brahms en Indische muggen die leerden zoemen in het Chinees omdat ze niet meer welkom waren in Indië. Maar wat ze ook zongen, het eindigde altijd met een muggenspray die hen het zwijgen oplegde. Niet meer doen dus. Of zoals Raf De Braeckeleer altijd zegt: "never count on sound effects." Tot slot nog een woordje over hoe je radiospots het best instuurt. Neem je ze opnieuw op in het Engels of hou je het bij het origineel met een goeie vertaling erbij? Het is een vraag die elk jaar terugkomt. Bij tv en print is het makkelijk, je vervangt het packshot of het logo door een Engelse versie en je hebt een zogezegde UK-versie dat door elk jurylid begrepen wordt. Met uitzondering misschien van één Aziatisch jurylid. Maar die zal sowieso ook je idee niet begrijpen, dus maakt het niet uit in welke taal je het instuurt. Voor een radiospot is het veel omslachtiger. Je moet een studio huren, je hebt goeie Engelse stemmen nodig, je moet tijd vrijmaken om de opnames bij te wonen. En het resultaat is daarom niet beter. We hebben voor het eerste radiojaar in Cannes een zevental spots opnieuw opgenomen in het Engels en geen enkele van hen kwam qua acteerprestaties ook maar in de buurt van het origineel. Sindsdien sturen we de Nederlanse of Franse versies op. Met een vertaling erbij. Het vraagt wat meer inspanning van de jury, maar we rekenen erop dat ze openstaan voor andere talen. Ook al begrijpen ze er geen reet van. | |
WK voetbal tegen de filmjury |
18/06/08 |
| Gisteravond stapte een Japanner op me toe met de vraag in welke jury ik had gezeteld. "De Radio Jury", antwoordde ik. Waarop hij prompt mijn hand begon te schudden en een aantal diepe buigingen maakte: "Thank you for giving Japan a Grand Prix." De buigingen bleven maar doorgaan. Even hoopte ik dat het bundeltje eurobiljetten uit zijn borstzak zou vallen, maar dat gebeurde niet. Maar zoiets maakt een mens wel blij. En ik had al een goed gevoel overgehouden aan deze jury. Tijdens de persconferentie kwamen enkele journalisten zelfs zeggen dat ze nog nooit zo'n ontspannen en toffe jury gezien hadden in Cannes. We waren inderdaad een ploegske. We denken zelfs al aan onze eigen voetbalteam. In onze groep zit trouwens heel wat voetbaltalent. Het Noorse jurylid Lars Grimstad speelde vier jaar als profvoetballer in Noorwegen. Hij heeft trouwens nog een intertoto-match gespeeld tegen Racing Genk. En het Spaanse jurylid David Ortega trainde en speelde tot zijn achttiende bij Atletico Madrid. Misschien moeten we wel een wedstrijd organiseren tegen de filmjury? Maar met twee man heb je natuurlijk nog geen ploeg. Ik zie het Indisch jurylid Senthil niet direct tegen een bal trappen. Of we moeten hem in de goal zetten met een cricketbat in zijn handen. | |
De Grand Prix, zoals voorspeld |
17/06/08 |
| De jurering zit erop. Het was een lange en harde dag met veel discussiëren, stemmen en herstemmen. Bij de categorie public service zijn we allemaal even collectief in de slappe lach geschoten, er werd gewoon teveel miserie over onze hoofden gekapt. We waren nog maar net bekomen van een carcrash, of we kregen af te rekenen met een zeldzame spierziekte. Na een revalidatie van 30 seconden in een Soedanees hospitaal konden we naar huis. Maar daar werden we mishandeld door onze partner en kregen we te lijden onder passief roken. Als we al niet eerder geveld waren door een hartinfarct of mobiel bellen achter het stuur. Tussen al die miserie in toch goed nieuws voor de Belgen : één shortlist kon worden omgezet in een bronzen leeuw. Meer zat er echt niet in, daarvoor was de ranking niet hoog genoeg. Maar brons is al een mooi resultaat in Cannes. Het absolute hoogtepunt was natuurlijk het toekennen van de Grand Prix. En niet zonder enige trots kan ik melden dat mijn favoriet het gehaald heeft. Gisteren schreef ik al over het Japans spotje voor de korte sluitertijden van Canon fototoestellen. Awel, dat spotje heeft de Grand Prix behaald. Morgen worden de awards officieel bekendgemaakt tijdens een persconferentie. Ik mag er optreden als ambassadeur van een spotje voor Mercedes, mijn andere favoriet tijdens de stemming. Ik weet al wat ik zal zeggen, mocht een journalist me vragen wat ik zo goed vond aan deze Mercedes-spot: "Als het op radiospotjes aankomt, dan heeft Mercedes absoluut vorsprung durch technik." | |
5 Belgische shortlists. En Turkije naar de kwartfinales |
15/06/08 |
| De dag was weer perfect ingedeeld: overdag jureren en 's avonds voetbal kijken. 's Avonds wordt er nooit gesproken over de Belgen, maar gelukkig kunnen we ons overdag manifesteren. Met een aantal shortlists in radio, bijvoorbeeld. Vijf in totaal: Samsung zoomlenzen, Citibank, Wonderbra, Ford Galaxy en La vache qui rit. Of de geselecteerde spotjes ook verder zullen geraken, weten we morgen. Of Turkije doorgaat naar de kwartfinales, weten we vanavond al. De concurrentie is groot. Bloot uit het hoofd herinner ik met een Chileens spotje tegen premature ejaculaties. Heel simpel: een man begint heel traag zijn vriendin het hof te maken met mooie woorden, maar versnelt dan drastig zijn liefdesbetuiging om supersonisch snel te eindigen. Ondraaglijk licht, maar wel grappig. Meer diepgang heeft een Japans spotje voor de snelle sluitertijden van Canon fototoestellen. Je hoort dagelijkse dingen snel passeren van de linkerbox naar de rechterbox en weer verdwijnen, om te illustreren dat je maar weinig tijd hebt om het juiste moment vast te leggen. Slim. En sterke executie. Grappig hoe de Latino's en Spanjaarden samenspannen tijdens zo'n jury. Ze zitten met zijn vijven bij elkaar, allemaal gekleed in het zwart. De Men in Black, noemen we ze. Toffe kerels, maar hun chauvinisme is aandoenlijk. Vooral als ze een Spaanse of Portugese spot willen laten herstemmen. Dan zie je vijf Men in Black enthousiast hun arm de lucht in steken en tien andere juryleden die met gekruiste armen neen knikken. Morgen stemmen we voor de prijzen. Na discussie. Dat belooft leuk te worden. Turkse spots zitten er niet meer bij, maar die mogen al blij zijn dat ze de kwartfinales gehaald hebben. Zonder keeper dan nog. | |
Real commercial makers of genius |
14/06/08 |
| De eerste jureringsdag is achter de rug. Het begon relaxed met een staatsfoto op het balkon van het festivalpaleis, maar nadien werden we een kamer ingestuurd voor het beluisteren van een eerste lading van zo'n 400 radiospotjes. Ik kan je verzekeren, als je de hele dag met een koptelefoon op je kop zit, dan heb je de rest van de avond last van fantoompijnen. 's Avonds op restaurant had ik nog altijd de neiging om mijn koptelefoon recht te zetten. Ik hoop dat niemand daar iets van gemerkt heeft. Ik ben na die eerste dag ook het voor het eerst in jaren gaan lopen zonder iPod. Mijn oren klapten spontaan dicht telkens ik de earplugs wilde inbrengen. Toch was die eerste sessie meer dan de moeite. Er zitten enkele slim gevonden spots bij en gelukkig is er ook dit jaar weer een serie in de reeks 'Real men of genius' voor Bud Lite. Dat helpt meteen om te weten waar je de lat moet leggen. Maar als je weet dat ongeveer 5% procent van alle werk het zal schoppen tot een nominatie of hoger, dan weet je ook dat er nog 95% brol tussen zit. En spijtig genoeg zijn uitgerekend de slechtste spots ook nog eens de langste. En komen ze bovendien in een serie van zes. Zoals een reeks voor McDonald's van ik-herinner-me-niet-meer-welk-land. Zes stuks van telkens zestig seconden. I'm lovin' it. Not. | |
Elk jaar te laat voor Sophia Loren |
13/06/08 |
| Het is al de veertiende keer op rij dat ik naar Cannes mag en ook nu weer ben ik te laat om Sophia Loren te zien. Tussen het filmfestival van Cannes en het reclamefestival van Cannes zit nu eenmaal een volle maand. Nochtans ben ik er deze keer dichter bij dan ooit, want als lid van de radiojury mag ik een week vroeger afreizen dan de anderen. Maar zelfs dat is nog rijkelijk te laat. In het beste geval zie ik Sophia Loren opduiken in een of andere tv-commercial of kan ik haar bewonderen in een printcampagne. Hoewel, ik zit in de fucking radiojury. Dan maar doen zoals elk jaar. Een tafel bestellen in La Libera, een Italiaans restaurant in de rue Commandant André, waar Sophia Loren al alle stoelen heeft uitgeprobeerd. Dat mag ik toch afleiden uit de talrijke foto's die aan de muren hangen. Op de meeste daarvan staat Sophia Loren geflankeerd door de uitbater van het restaurant, die staat te glunderen als een extra invulflits. Volgend jaar misschien. Vijftiende keer goede keer, zoals ze zeggen. Dan is Sophia Loren wel al 74 jaar, besef ik nu. In mijn hoofd is ze nog altijd jong, daar loopt ze zelfs nog rond in zwartwit beelden. Misschien moet ik toch eens een andere filmactrice als idool nemen. Monica Bellucci bijvoorbeeld. Ik geef mezelf veertien jaar om haar te ontmoeten. | |
